Mijn vrouw is zwanger en wil geen seks meer: wat doe je daarmee?

Het is een paar weken geleden gebeurd, misschien langer, en je bent het gaan tellen zonder dat je dat van jezelf wilde. Je zegt er niets over, want elk moment waarop je het zou kunnen zeggen voelt als het verkeerde moment. En ondertussen wordt het een ding.

Mijn vrouw is zwanger en wil geen seks meer. Het is een van de meest gezochte vragen van de hele zwangerschap en een van de minst gestelde. Dit artikel gaat over het enige deel waar jij invloed op hebt: het gesprek, en wat je met jezelf doet.

Eén ding vooraf, en dat is geen wegduiken. Vragen over haar lichaam, over wat er wel of niet kan en waarom, horen thuis bij haar en bij jullie verloskundige. Niet op internet, en niet in een blog. Wat hieronder staat gaat over communicatie, verwachtingen en verdeling, en dat is precies het stuk waar het meestal misgaat.

Waarom voelt dit als afwijzing terwijl het dat waarschijnlijk niet is?

Omdat je in de stilte zelf een verklaring gaat invullen, en die verklaring gaat over jou.

Dat is het mechanisme. Er wordt niets gezegd, dus jij verzint iets. En wat mensen verzinnen is bijna nooit "er speelt iets bij haar", maar bijna altijd "ze wil mij niet meer". Je bouwt in je hoofd een verhaal, je gaat je daarnaar gedragen, en zij merkt dat er iets is zonder te weten wat.

De uitweg is banaal: je weet het niet, en je gaat het niet raden. Je kunt het vragen. Dat is de hele oplossing, en de reden dat het toch niet gebeurt, is dat je niet weet hoe je begint.

Hoe begin je dat gesprek?

Op een neutraal moment, over wat je mist, en zonder dat er meteen iets van haar moet komen.

Drie dingen die het verschil maken:

• Niet in bed, en niet vlak na een moment waarop het niet gebeurde. Dan is het geen gesprek maar een afrekening. Doe het in de auto, tijdens het koken, op een wandeling. Naast elkaar praat makkelijker dan tegenover elkaar.
• Praat over jezelf, niet over haar gedrag. Het verschil zit in de eerste twee woorden. "Ik mis je" is een mededeling. "Wij doen nooit meer" is een aanklacht, en daar kan zij alleen maar tegenin gaan.
• Vraag niets waar ze nu antwoord op moet geven. Zeg wat er bij jou speelt en laat het liggen. Als je er een vraag aan plakt, staat er meteen een rekening open.

Wat je wél kunt vragen, en dat is een goede vraag: hoe wil zij het hebben als jij een keer iets wil en zij niet? Dat gaat niet over seks maar over hoe jullie een nee doen. Dat lost het grootste deel van het ongemak op, want het ongemak zit meestal niet in de nee maar in de tien minuten erna.

Wat kun je beter niet doen?

Vier dingen, en ze zijn alle vier verleidelijk.

Tellen. Zodra je bijhoudt hoe lang het geleden is, is er een score. Er is niemand die een score wint.

Mokken zonder het te benoemen. Dit is de meest gekozen route en de slechtste. Zij weet dan wel dat er iets is, maar niet wat, en dus voelt zij zich schuldig over iets wat ze niet kan repareren. Je hebt het probleem dan verplaatst in plaats van opgelost.

Affectie inzetten als aanbetaling. Als een arm om haar heen alleen nog komt in situaties waar iets uit moet volgen, dan wordt elke aanraking een vraag. Dat is precies de manier om ook de rest kwijt te raken.

Er een deadline aan hangen. Dus geen "na de twintig weken" of "als het eerste stuk voorbij is". Je zet dan een datum in je hoofd, en op die datum ben je teleurgesteld.

Wat kan er wel?

Alles wat geen seks is en toch van jullie tweeën. Dat klinkt als een dooddoener tot je het concreet maakt.

Naast elkaar op de bank zonder telefoon. Een keer samen weg zonder dat het over de baby gaat. Haar voeten masseren zonder dat er iets achteraan komt, en dat ook laten merken door het gewoon te stoppen als het klaar is. Dat laatste is belangrijker dan het klinkt, want het is het bewijs dat je niet aan het onderhandelen bent.

De achterliggende gedachte: het gemis dat je voelt is zelden alleen seks. Meestal is het het gevoel dat je er samen in zit, en dat kun je op tien manieren terughalen die niets met de slaapkamer te maken hebben.

Hoe lang duurt dit?

Daar is geen antwoord op, en iedereen die je een termijn geeft, gokt.

Wat wel te zeggen valt: reken de eerste maanden na de geboorte er alvast bij. Niet omdat dat een regel is, maar omdat het huis dan vol slaaptekort en bezoek zit en er weinig ruimte over is voor wat dan ook. Wie ervan uitgaat dat het na de bevalling meteen weer is zoals het was, komt bedrogen uit en gaat dat merken op het slechtst denkbare moment.

Ga dus uit van onbekend. Dat is geen somber advies, dat is het advies dat je behoedt voor een teleurstelling die je zelf hebt ingepland.

Waar laat je je eigen frustratie?

Bij jezelf, en bij iemand anders dan zij. Dat is niet hard bedoeld, dat is de kern van het hele stuk.

Zij is zwanger, en daar komt sowieso al een berg bij kijken. Als jouw gemis er als extra last bovenop komt, gaat ze zich verantwoordelijk voelen voor iets wat ze op dit moment niet kan oplossen. Dan heb je aan één ongemakkelijke situatie een tweede toegevoegd.

Dat betekent niet dat je moet zwijgen. Het betekent dat je het één keer eerlijk zegt, en dat je het daarna niet elke week opnieuw op tafel legt. Het verschil tussen delen en afwentelen zit in de herhaling.

En praat erover met iemand anders. Een vriend die het al heeft meegemaakt, is hier verrassend nuttig, al is het maar omdat je dan hoort dat je niet de enige bent die er niet over durft te beginnen. Loopt het tussen jullie echt vast, dan is een gesprek met iemand buiten jullie tweeën geen zwaktebod maar gewoon de logische volgende stap.

Wat je hieruit moet meenemen

Drie zinnen, en de rest is uitwerking.

Je weet niet waarom, dus vraag het in plaats van het in te vullen. Zeg wat je mist zonder er een rekening van te maken. En leg je frustratie niet neer bij de enige persoon die er op dit moment niets aan kan doen.